Top

Menu Zaloguj się (dla użytkowników forum)



Poster:DRUGIE DZIECKO

SECOND CHILD

DRUGIE DZIECKO

ocena:9
Autor:John Saul
Tłumaczenie:Aleksander Gomola
Wydanie oryginalne:1990
Wydanie polskie:1994
Wydawnictwo:Rebis
Ilość stron:390
Autor recenzji:Jarek Turowski
Ocena autora:9
Ocena użytkowników:--
Głosów:0
Inne oceny redakcji:

„Drugie dziecko” to moje pierwsze spotkanie z prozą Johna Saula i muszę przyznać, że jestem na tyle zadowolony z lektury, iż w najbliższym czasie zamierzam zapoznać się bliżej z twórczością Amerykanina.

Akcja książki rozgrywa się na wschodnim wybrzeżu USA. Miasteczko Secret Cove w stanie Maine skrywa zamkniętą społeczność, zrzeszającą okolicznych mieszkańców, którzy należą do prestiżowego Klubu – są to ludzie nieprzyzwoicie wręcz bogaci. Jedna z postaci mówi o miasteczku i jego mieszkańcach następującymi słowami: „Jedyna rzecz, która tutaj się liczy, to fakt, że się ma odpowiednie nazwisko. Żadne z nich nic nie robi – ich życie upływa na przechwałkach o tym, co zrobili ich dziadkowie.”
Mieszkańcy wiodą z pozoru bezstresowe życie, które streszcza się do lansowania i fałszywych przyjaźni, a głównym zmartwieniem jest to, by wypaść pozytywnie w oczach zamożnych sąsiadów.

„Drugie dziecko” skupia się na ukazaniu pokrętnych relacji w rodzinie Holloway’ów. Mamy kochającego tatusia, sadystyczną matkę, wyalienowaną Melissę oraz dwoje służących: Taga i Corę. Sytuację rodziny komplikuje fakt, że Melissa jest lunatyczką, a na dodatek posiada podwójną osobowość – kiedy tortury ze strony matki stają się dla małej nie do zniesienia, jej ciało opanowuje wymyślona przyjaciółka, która nie jest tylko imaginacją nastolatki. D’Arcy, bo tak ma na imię, wydaje się ściśle powiązana z ponurą tragedią, jaka miała miejsce w domu Holloway’ów przed blisko stu laty.
Autor zagłębia się w psychikę bohaterów i maluje przed nami wyczerpujący, a co najważniejsze niezwykle realistyczny obraz bohaterów. Podczas lektury autentycznie współczujemy Melissie, która nie potrafi sobie zaskarbić niczyjej przyjaźni i czujemy złość na jej matkę, Phyllis – kobieta ta przywiązuje córkę nocami do łóżka, obwinia ją o wszystko, o co tylko się da, bije i szykanuje, a wszystko to dlatego, że upatruje przyczyny swoich niepowodzeń towarzyskich w osobie Melissy.
I tak już dość zagmatwana sytuacja staje się jeszcze bardziej poplątana, gdy na arenę zdarzeń wkracza tytułowe drugie dziecko, czyli Teri. Kiedy rodzice nastolatki giną w pożarze, ta zostaje przygarnięta z powrotem przez biologicznego ojca, czyli tatę Melissy. Dziewczyna wprowadza się do rodziny Holloway’ów i z miejsca zaskarbia sobie uznanie oraz przyjaźń wszystkich domowników, a także okolicznych dzieci – czyli coś, czego mała Melissa nie potrafiła zrobić przez całe życie. Teri jest śliczna i miła… oraz zła do szpiku kości.
Autor sugestywnie opisuje ludzkie zakłamanie oraz procesy manipulacji. W czytelniku narasta oburzenie i niesmak. Możemy poczuć autentyczną grozę, gdy wraz z małą Melissą czekamy na matkę, która odwiedza dziewczynę przed snem, by „z nią porozmawiać”. Nie mamy tutaj do czynienia ze scenami przemocy, ale dokładne opisy szykan, obwiniania oraz ciągłych narzekań działają na wyobraźnię równie mocno, a może nawet bardziej.

Oprócz wyśmienitego horroru psychologicznego, który jest centralną osią powieści, Saul serwuje nam również interesujące ghost story, kilka subtelnie opisanych choć niezwykle brutalnych scen morderstw oraz klasyczne sceny grozy takie jak – rumory na opuszczonym strychu, niewyraźne kształty skryte we mgle czy oddech postaci stojącej za zamkniętymi drzwiami. Brzmi to sztampowo, ale jest napisane nieźle i z wyczuciem.
Od momentu, kiedy w umyśle Teri wykwita pomysł, by skroić intrygę, w rezultacie której mała Melissa zostanie zamknięta w zakładzie psychiatrycznym, uczucie grozy potęguje się w lawinowym tempie. Finał wgniata w fotel, po zakończeniu lektury spojrzałem po raz wtóry na okładkę książki i nie mogłem uwierzyć w coś niezwykle oczywistego, co powinno rzucić mi się od razu w oczy.

Jakie są minusy tej książki? Wychwyciłem ich bardzo mało. Miejscami drażni zachowanie Melissy, która wydaje się często zbyt dziecinna jak na swój wiek. Przydałoby się również rozbudować wątek ghost story. Wielbiciele horroru mogą czuć się zawiedzeni śladową ilością brutalnych scen.

„Drugie dziecko” to dreszczowiec w pełnym tego słowa znaczeniu. Bardzo dobry horror psychologiczny, postaci przedstawione jak żywe. Wartkie dialogi i narastające napięcie. Spory ładunek emocjonalny, a wszystko to podane w lekkim i przystępnym stylu. Najważniejsze chyba jest jednak to, iż powieść ukazuje, że nie potrzeba wyrafinowanych tortur fizycznych, by dosłownie zniszczyć człowieka. Znęcanie psychiczne potrafi być równie przerażające. W moim odczuciu pozycja absolutnie godna uwagi.
Zaloguj się aby móc oddać swój głos na książkę.
Plusy:

+ wyśmienity horror psychologiczny
+ uczucie wszechobecnego zakłamania i fałszu
+ kreacje bohaterów
+ interesujące ghost story w tle
+ lekki styl autora
+ „przemiany” Melissy
+ dramatyczne i nieprzewidywalne zakończenie

Minusy:

- dziecinność Melissy
- jeżeli ktoś liczy na krwawą jatkę, może się nieco zawieść: brutalne momenty w ilości śladowej

Horror Online 2003-2015 wszystkie prawa zastrzeżone.
Kopiowanie fragmentów lub całości opracowań, wykorzystywanie ich w publikacjach bez zgody twórców strony ZABRONIONE!!!

- - - -