Top

Menu Zaloguj się (dla użytkowników forum)



Poster:BLOOD DELIRIUM a.k.a. Delirio di sangue

BLOOD DELIRIUM a.k.a. Delirio di sangue

Krwawe Delirium

ocena:3
Rok prod.:1988
Reżyser:Sergio Bergonzelli
Kraj prod.:Włochy
Obsada:John Phillip Law, Brigitte Christensen, Gordon Mitchell, Marco Di Stefano, Olinka Hardiman, Lucia Prato
Autor recenzji:Andmel
Ocena autora:3
Ocena użytkowników:9.5
Głosów:2
Inne oceny redakcji:
Ash J. Williams - 3

Delirio di sangue to film trudno dostępny, zapomniany przez świat a wspominany jedynie przez nielicznych maniaków. Czy słusznie pokrył go pył minionych lat, a może należy oczyścić go i pokazać niczym pięknie oszlifowany diament? Zdania jak zwykle będą podzielone. Widać z całą pewnością jedno, prawdziwy proces twórczy ociera się często o szaleństwo, a granice są wtedy łatwo przekraczalne.

Malarz, artysta, człowiek niebywale wyczulony na otaczający świat, odczuwa wszystko pełniej i dokładniej, tysiąckrotniej. Bohater opowieści Simon znajduje się na krawędzi szaleństwa. Na szczęście do tej pory miał oparcie w swej żonie, pianistce, co pozwalało mu egzystować i tworzyć. Wobec tego jakże wielką tragedią była dla niego śmierć ukochanej. Taki cios pogrąża malarza w szaleństwie, czuje wszechobecna pustkę po jej stracie, którą nie może w żaden sposób wypełnić. Posuwa się przez to do przerażających czynów. Wraz ze swym całkowicie zwichrowanym służącym, (amatorem nekrofilii) wykopuje zwłoki zony i umieszcza je w swoim pokoju przy fortepianie. Ma nadzieję, że chociaż taka obecność pozwoli mu wrócić do twórczości. Nic z tego, jego życie artystyczne zamienia się w jałową pustynię. Trzeba czekać aż wróci natchnienie. To oczywiście nie jest proste, kapryśna wena ucieka, śmiejąc się nieraz z twórcy przez całe tygodnie. Lecz wkrótce nastąpi przełom. Na jednej z wystaw bohater spotyka kobietę Sybille, uderzająco podobną do zmarłej wybranki. Zaprasza ją do swego zamku, gdzie umila jej pobyt. Niestety, służący znów wkracza na ścieżkę obłędu. Nie dość że molestuje gościa, to posuwa się do zabicia miejscowej dziewczyny, ale niechcąco w ten sposób pomaga przełamać twórczy impas. Oszalały artysta zaczyna malować krwią zamordowanej. Używa jej jako koloru życia. Gdy zaproszona dziewczyna odkrywa przerażającą prawdę o swych zostaje uwięziona. Dobrze, że jeszcze ma kogoś, kto może jej przyjść z pomocą. .

Film Blood Delirium jest jednym z ostatnich produkcji Sergio Bergonzelli, włoskiego reżysera, który ma w swym dorobku filmy przygodowe, westerny, dramaty, sensacyjne a nawet erotyczne. Jest to także schyłek złotego okresu włoskich horrorów. Od początku lat 90 - horrorów z półwyspu Apenińskiego jest jakby mniej, a ich wykonanie i atrakcyjność pozostawia wiele do życzenia. Jednak nic nie trwa wiecznie, jak to zostało też zobrazowane w filmie. Patrząc na niego mamy wrażenie jakby zrealizowany został dla potrzeb telewizji. Wyraźnie widać, że reżyser balansuje pomiędzy dramatem - żałobą, szaleństwem po stracie umiłowanej kobiety, a horrorem gdzie mamy wykopanie zwłok, nekrofilskie zapędy służącego i troszeczkę krwi. Ale wszystkiego w każdym kierunku za mało. Ograniczony budżet i horrendalnie głupie zakończenie zniechęca do obrazu. Reżyser uwagę naszą kieruje także ku postaci słynnego malarza Van Gogha, który owładnięty szaleństwem podczas kłótni z Gauguin odcina brzytwą swe ucho i zanosi do burdelu (w pokoju znajduje się portret artysty). Mimo odczytywanych wielokrotnych pozytywnych opinii o tym, dość zapomnianym dziele, nie uważam by zasługiwało na zbyt wysokie noty. Tandeta uwypukla się w scenach w których wkracza do akcji duch zmarłej szkoły. Wiatr w pokoju i przebitki uśmiechniętej twarzy nieboszczki i nierealne zachowanie jej alter ego rozbawiają a nie straszą. Jest kilka szokujących momentów, chociażby scena próby gwałtu zwłok żony Simona przez jego służącego. Dobrze w tej roli wypadł atletyczny Cameron Mitchell, ikona filmów spod znaku sandałów i miecza, czyli włoskich filmów o herosach z lat 60-tych. Krwawe sceny nie dominują w obrazie, twórca sygnalizuje, że akurat teraz będzie obrzydliwie lub strasznie, ale nie czyni z tego sacrum i nie epatuje widza przemocą. Dobrym przykładem tego jest scena, gdzie kobieta odkrywa mroczny sekret zamku. Służący pozbywa się ciała zamordowanej dziewczyny tnąc je piła łańcuchową, a niektórymi jej fragmentami karmi psa. W roli idącej z odsieczą Corinne wystąpiła Olinka Hardiman, wzięta aktorka europejskich filmów erotycznych z lat 80 - tych. Nie trudno się domyślić, gdyż w większości scen z jej udziałem odziana jest tylko w ponętną bieliznę.

Screeny

HO, BLOOD DELIRIUM</br> a.k.a. Delirio di sangue HO, BLOOD DELIRIUM</br> a.k.a. Delirio di sangue HO, BLOOD DELIRIUM</br> a.k.a. Delirio di sangue HO, BLOOD DELIRIUM</br> a.k.a. Delirio di sangue

Zaloguj się aby móc oddać swój głos na film.
Plusy:

+ kilka momentów i szokujących zachowań
+ miło zobaczyć legendę włoskich produkcji - Camerona Mitchella

Minusy:

- wygląda jak produkcja telewizyjna
- ubogi budżet
- strachy na lachy

Na forum:

Podyskutuj o filmie tutaj: Forum HO

Horror Online 2003-2015 wszystkie prawa zastrzeżone.
Kopiowanie fragmentów lub całości opracowań, wykorzystywanie ich w publikacjach bez zgody twórców strony ZABRONIONE!!!

- - - -