Top

Menu Zaloguj się (dla użytkowników forum)



Poster:GHOST OF KASANE SWAMP, THE a.k.a Kaidan Kasane-ga-fuchi

GHOST OF KASANE SWAMP, THE a.k.a Kaidan Kasane-ga-fuchi

Duch z bagna Kasane

ocena:7
Rok prod.:1957
Reżyser:Nobuo Nakagawa
Kraj prod.:Japonia
Obsada:Kazuko Wakasugi, Takashi Wada, Tetsuro Tamba, Noriko Kitazawa, Kikuko Hanaka
Autor recenzji:Krzysztof Gonerski
Ocena autora:7
Ocena użytkowników:5
Głosów:1
Inne oceny redakcji:

„Shinkei Kasane-ga-fuchi” to jedna z najsłynniejszych japońskich kaidan („opowieści niesamowitych”) autorstwa Enchô San'yuuteia (1839-1900). Posłużyła ona nie tylko za literacką podstawę sztuki teatralnej przeznaczonej do wystawienia w teatrze kabuki, ale również stała się pierwowzorem wielu filmowych adaptacji. Najsłynniejsza z nich – i zdaniem wielu najlepsza - pochodzi z 1957 r., a jej twórcą jest „ojciec japońskiego horroru”, Nobuo Nakagawa.

Niewidomy masażysta Soetsu zmuszony trudną sytuacją finansową rodziny udaje się do samuraja Shinzaemona Fukamiego, któremu niegdyś pożyczył pieniądze. Gdy jednak zaczyna naciskać na mężczyznę, by oddał dług, ten czując się obrażony chwyta za miecz i w okrutny sposób zabija Soetsu. Ciało zamordowanego masażysty każe wyrzucić do pobliskiego bagna Kasane. Jednak duch Soetsu nie daje spokoju Fukamiemu, powodując, że ten w obronie przed zjawą, zabija własną żonę. Bliski postradania zmysłów samuraj udaje się nad bagno Kasane, gdzie zostaje wciągnięty przez ducha Soetsu. Mija dwadzieścia lat. Jedyny syn zapalczywego samuraja, Shinkichi wychowany przez rodzinę przyjaciela, wyrasta na pięknego młodzieńca. Interesuje się nim młoda córka jego pracodawców Hisa, ale także starsza od chłopaka nauczycielka muzyki Rui. Serce Shinkichiego zdobywa ostatecznie nauczycielka. Ponieważ jednak związek starszej kobiety z młodszym mężczyzną jest traktowany jako pogwałcenie dobrych obyczajów, Shinkichi zostaje zwolniony ze służby u rodziny Hisy. Zamieszkuje z Rui i żeni się z nią, nie zdając sobie sprawy, że jego żona jest córką zamordowanego masażysty. Gdy Rui rani się w twarz i zaczyna chorować, a wciąż zakochany w Hisie mężczyzna zaczyna po kryjomu spotkać się z młodszą rywalką, tragedia wydaje się wisieć w powietrzu.

Nobou Nakagawa zanim zaczął realizować swoje najlepsze filmy – horrory o mściwych duchach, nie stronił od żadnego z filmowych gatunków. Przez jakiś czas nawet współpracował z popularnym, przedwojennym komikiem Kenichi Enomoto, kręcąc komedie i musicale. Swoje artystyczne powołanie odnalazł jednak dopiero w kinie grozy. Pierwszym filmem, który zapowiadał nową drogę w reżyserskiej karierze Nakagawy, był „Ghost of Hanging in Utusunomiya” z 1956 r.. Opowieść jidai geki o czasach szoguna Tokugawy zawierała ledwie kilka scen grozy, ale za to charakterystycznych dla jego najsłynniejszych kaidan eiga – jak nazywano klasyczne japońskie horrory z lat 50. i 60.. Dopiero jednak późniejszy o rok „Ghost of Kasane Swamp” można uznać za pierwszy w pełni udany i ważny film grozy w dorobku Nakagawy.

Ogromny wpływy na tradycję japońskich kaidan miały chińskie, dydaktyczne opowiastki z morałem utrzymane w buddyjskim duchu. Częstym, niemal obowiązkowym elementem ich treści, był motywy odpłaty za wyrządzone zło w myśl wiecznego i wszechobecnego prawa karmy. Mordercy, gwałciciele, gwałtownicy nie mogli się czuć się bezpiecznie, nawet jeśli dopuścili się swych zbrodni bez świadków a ciała ofiar ukryli tak, że nikt nigdy ich nie znajdzie. Mogli uciec przed sprawiedliwością ludzką, ale nie przed sprawiedliwością wyznaczoną przez prawo karmy, zgodnie z którym każdy ponosi konsekwencje swych działań. Człowiek szlachetnie postępujący doczeka się nagrody, zaś morderca nie uniknie kary. Nawet jeśli zejdzie ze świata umknąwszy sprawiedliwości, ta dopadnie go w zaświatach albo w następnym pokoleniu. I właśnie tego rodzaju filozofię w przepięknie sfilmowanym obrazie przedstawia Nobuo Nakagawa.

Historia rodów Fukamiego i Soetsu, które połączyła okrutna zbrodnia, jest opowieścią o zemście zza grobu, ale także opowieścią o fatalizmie ludzkiego losu. Nad obiema rodzinami zawisło ponure fatum, które sprawia, że dzieci łączą się ze sobą i powtarzają grzechy ojców. Jednak Nakagawa jest daleki od stawiania znaku równości między tajemną, boską siłą kierującą naszym życie, nie licząc się z nami, według odgórnie narzuconego scenariusza a bezlitosnym losem. Fukami senior był chciwy i zapalczywy. Zamordował Soetsu z premedytacją – scena śmierci masażysty trwa prawie dziesięć minut, co najlepiej oddaje okrucieństwo samuraja. Jego syn Shinkichi, nie jest tak okrutny, ale oskarzą go słabość charakteru. Daje się uwieść Rui, a gdy zostaje jej męzem, tęskni za Hisą, którą być może tak naprawdę kochał. Chociaż się waha pozostawia ciężko chorą żonę, by spotykać się z młodszą kobietą. Jest chwiejny, niezdecydowany i egoistyczny. Doprowadza do śmierci Rui, choć nie w sposób tak ostentacyjnie okrutny jak jego ojciec doprowadził do śmierci Soetsu. W istocie to ludzie gotują sobie los, który ich spotyka. Jest to zatem myśl zgodna z buddyjską filozofią. „Jestem właścicielem mych działań, spadkobiercą mych działań, narodzony z mych działań, powiązany z mymi działaniami, me działania są mym sędzią. Cokolwiek uczynię, prawość lub nieprawość, stanę się tego spadkobiercą.”

Słów kilka o „Ghost of Kasane Swamp” jako o przedstawicielu kina grozy. Miłośnicy współczesnego horroru mogą poczuć się nieco zawiedzeni, ponieważ twórcy filmu akcentują przede wszystkim tragiczną historię miłosną, która staje się udziałem potomków rodów Fukami i Soetsu. Scen grozy nie ma wiele, ale większość z nich może się poszczycić mianem „klasycznych”. Jeśli wydawało się wam, ze twórcy tajlandzkiego „The Shutter-Widmo” wpadli jako pierwsi na pomysł ducha siedzącego na plecach bohatera, to jesteście w błędzie. Pierwszy był bowiem Nakagawa w „Ghost of Kasane Swamp”. W finale Shinkichi bierze na plecy Hise, która zamienia się w ducha zmarłej Rui. Finał nad brzegiem tytułowego bagna jest zresztą najmocniejszym akcentem filmu. Giną kolejne osoby, zjawa z oszpeconą twarzą zabiera ze sobą kolejne ofiary a nad całością unosi się atmosfera legendarnego studia Hammer Films. Ale nie tylko finał zwraca uwagę. Świetna jest scena z początkowych partii filmu, gdy duch Soetsu wstępuje w żonę Fukamiego, masującej plecy okrutnemu samurajowi. Jeszcze lepsza jest scena z Rui, która wsiada do rikszy, po czym pojawia się służąca nauczycielki rozpaczająca, że jej pani zmarła kilka chwil wcześniej.

„Ghost of Kasane Swamp” jest filmem staroświeckim, ale paradoksalnie nie jest to zarzut. Staroświeckość wynika bowiem z teatralności filmu, która jednak doskonale sprawdza się w obrazie Nakagawy. Duża liczba ujęć w wnętrzach, malowane tło, utworzone w studiu bagno Kasane – sztuczność a także umowność (zwłaszcza w ukazywaniu ran – zaszlachtowany Soetsu ma na czole tylko jedną krwawa smugę), a nawet techniczne niedociągnięcia wynikające ze stanu ówczesnej techniki filmowej – wszystko to „pracuje” na niezwykły urok „Ghost of Kasane Swamp”. Urok tym cenniejszy, że dziś większość filmów jest perfekcyjnie zrealizowana, lecz perfekcja często zabija ducha filmu. Czarno-biały horror z Nakagawy nie wgniecie nas w fotel, ale za to oferuje powab kina dziś już kompletnie nieobecnego. Eleganckiego, dostojnego i niezwykle stylowego.

Screeny

HO, GHOST OF KASANE SWAMP, THE a.k.a Kaidan Kasane-ga-fuchi HO, GHOST OF KASANE SWAMP, THE a.k.a Kaidan Kasane-ga-fuchi HO, GHOST OF KASANE SWAMP, THE a.k.a Kaidan Kasane-ga-fuchi HO, GHOST OF KASANE SWAMP, THE a.k.a Kaidan Kasane-ga-fuchi HO, GHOST OF KASANE SWAMP, THE a.k.a Kaidan Kasane-ga-fuchi HO, GHOST OF KASANE SWAMP, THE a.k.a Kaidan Kasane-ga-fuchi HO, GHOST OF KASANE SWAMP, THE a.k.a Kaidan Kasane-ga-fuchi HO, GHOST OF KASANE SWAMP, THE a.k.a Kaidan Kasane-ga-fuchi

Zaloguj się aby móc oddać swój głos na film.
Plusy:

+ jedna z klasycznych pozycji japońskiej grozy
+ urok staroświeckości w pozytywnym znaczeniu
+ pięknie sfilmowany
+ teatralność podkreślająca nieco odrealniony charakter filmu
+ wiele klasycznych scen grozy
+ interesująca historia
+ finał
+ dziś już nie ma takiego kina

Minusy:

- czarno-biały film z 1957 r. i wszystkie tego konsekwencje
- nie jest to jednak poziom „The Ghost of Yotsuya”

Na forum:

Podyskutuj o filmie tutaj: Forum HO

Horror Online 2003-2015 wszystkie prawa zastrzeżone.
Kopiowanie fragmentów lub całości opracowań, wykorzystywanie ich w publikacjach bez zgody twórców strony ZABRONIONE!!!

- - - -