Najnowsze opowiadania:

Stracony dzień Był wczesny ranek kiedy obudził mnie ktoś pukający do drzwi. Wstałem chociaż wcale nie miałem na to ochoty,w nocy znów dręczyły mnie koszmary, podeszłam do drzwi pukanie nie ustało, otworzyłem w drzwiach znajdował się mężczyzna w czarnym płaszczu z twarzy wywnioskowałem że po 40 zaś w prawej ręce trzymał jakaś księgę - słucham- zapytałem zaspanym głosem - John Delaroche? - tak - chciałbym coś zaproponować coś co panu może się spodobać - a o co chodzi? - chcę byś coś odnalazł, zapłacę bardzo dużą kwotę za odnalezienie przedmiotu na którym mi zależy - proszę wejść, ale chyba wie pan, panie? - Gary Johnson - Panie Gary, chyba ...

Zima zawitała do miasta o świcie. Szybko i agresywnie. Słońce wycofało się, jakby oddając pole jej prawowitemu właścicielowi. Chociaż jasne promienie skąpały miasto ostrym światłem, był to już tylko łabędzi śpiew. Zwodzący blaskiem, ale niedający ciepła. Pierwszy wkroczył do miasta mroźny wiatr. Hulał ulicami, rozrzucając zeschnięte liście. Wirował w podwórzach, ocierał się o wiekowe kamienice i wyginał ogołocone gałęzie drzew. Słupki rtęci w termometrach przymocowanych zwyczajowo przy kuchennych oknach, natychmiast spadły poniżej zera. Miasto wydawało się przygotowane na nadejście zimy. Pozostawało tylko czekać na śnieg. Tomek wszedł do kuchni drapiąc się nieelegancko w pośladek. Włosy miał w nieładzie, twarz zmęczoną a ...

- Jeny wiedziałem, że tak będzie. – jęknął Rafi. Był najmłodszy z nich wszystkich, ale nie, do niczego go nie zmuszali, on sam chciał im towarzyszyć. - Cśś, przymknij się. – szepnął Bary – Patrz, tam coś jest ! Rzeczywiście, z krzaków, w których byli ukryci chłopcy widać było bramę cmentarną. Teraz coś się poruszyło w jej granicach. - Ej, boję się. Po co my tu przyszliśmy… - Rafi momentalnie zmienił zdanie. Z łowcy zombie stał się znowu przestraszonym, dziesięcioletnim chłopcem. Spojrzał błagalnie na brata, lecz ten nawet nie drgnął. Podobnie jak Bary wpatrywał się w bramę. Ernest był o pięć lat ...

Piszę to w nadziei, że ktoś, kiedyś jakimś cudem natrafi na ten list. Mija w tej chwili 3. rok podróży do Wegi w gwiazdozbiorze Lutni. Jest 25 Lipca 2267 roku. Do celu zostało nam jeszcze 2 lata podróży, ale tam nie dotrzemy. Muszę zniszczyć ten statek i to, co się na nim narodziło. Jestem prawdo podobnie jedynym z załogi pozostałym jeszcze przy życiu. Nie działa łączność, nie mogę wysłać, żadnego sygnału. Jedynym środkiem komunikacji, jaki mam to ta kartka papieru, którą właśnie czytasz, długopis, butelka po dwustuletnim winie i korek do niej. Za dwadzieścia minut reaktor osiągnie wartość krytyczną, roztopią się magnesy ...

Eustachy wygrzebał się spod pierzyny i podszedł do okna. Miał na sobie stary wysłużony dres, jeszcze z czasów zasadniczej służby wojskowej, którą spędził w Nysie. Czasów tak odległych jak księżyc, na który zerkał przez pożółkłą firankę. Noc była dość spokojna. Było niemal bezwietrznie i padał śnieg. Spojrzał podejrzliwie w niebo. Odnosił wrażenie, że z roku na rok zimy są słabsze. A dobiegał już sześćdziesiątki. Podszedł do pieca szurając kapciami po drewnianej podłodze i dorzucił węgla. Ogień wesoło zamruczał liżąc czarne bryły. W izbie zrobiło się przyjemniej i cieplej. Tylko Eustachy nie mógł pozbyć się uczucia niepokoju, które wkradało się w ...

Sala badawcza była oświetlona wielkimi jarzeniówkami, które topiły pomieszczenie w śnieżnobiałym blasku. Mimo, iż na zewnątrz był środek nocy, światło w pomieszczeniu mogło oślepić człowieka. Było ich dwoje. Oboje w sterylnych, białych fartuchach i lateksowych rękawiczkach, ale bez masek – byli już pewni, że wirus nie roznosi się drogą kropelkową. Jednym z naukowców była kobieta. Nie należała do najstarszych, jedynie w kącikach jej oczu pojawiły się już pierwsze zmarszczki. Była to jednak w tych czasach codzienność, prawdopodobnie kobieta nie przekroczyła jeszcze dwudziestu ośmiu lat. Jej twarz przypominała maskę, nie wyrażała żadnych uczuć. Szarozielone oczy patrzyły nieruchomo zza okularów w surowych, ...