Najnowsze artykuły:

Postacie z Gwiezdnych Wojen przemykające chyłkiem przez dziedziniec, pokazy filmów grozy, prelekcje, spotkania autorskie ze znanymi pisarzami, konkursy oraz wiele innych atrakcji czekały na wszystkich fanów szeroko pojętej fantastyki, uczestniczących w siódmej edycji wrocławskich Dni Fantastyki 2010, które w tym roku odbywały się pod hasłem Mrocznej Strony Mocy. Na trzy dni zamek w Leśnicy zamienił się w bastion fanów horroru, science-fiction i fantasy.

„Klątwa rzucona przez tego, kto ginie w gniewie, działa w miejscu, w którym człowiek ten żył. Ci, których dosięgnie, umierają, a wtedy klątwa rodzi się na nowo.” Motto serii „Ju-on”

Na temat klątw we wszelkiego rodzaju mniej lub bardziej wiarygodnych źródłach można znaleźć mnóstwo informacji. Jak grzyby po deszczu w Internecie powstają portale, dzięki którym za pomocą cyfrowego algorytmu (sic!) albo przy „współpracy wykwalifikowanego personelu” można rzucić na znienawidzoną przez siebie osobę niezwykle silną i okrutną klątwę. Jednak w tym miejscu nie zamierzam wnikać w socjologiczne aspekty tegoż zjawiska, bo uważam, iż zdecydowanie ciekawszym tematem jest funkcjonowanie motywu klątwy w sztuce.

Z czym większości z nas kojarzy się dzieciństwo? Z perspektywy czasu dziecięce lata wspominamy jako okres beztroski i zabawy. Nawet jeśli w wieku kilku lat doświadczyliśmy jakichś nieprzyjemności, to o ile nie były one traumatyczne, umysł zepchnął je w najdalsze rejony naszej pamięci. Dzisiaj więc wspominamy nie tylko najszczęśliwsze wydarzenia, lecz przede wszystkim atmosferę, w jakiej będąc brzdącami dorastaliśmy. Charakteryzowała się ona nie tylko beztroską, lecz przede wszystkim poczuciem bezpieczeństwa. Wszystkie smuteczki bowiem zaraz rozwiewane były przez mamę, tatę oraz otaczające nas babcie i ciocie. To dzięki tym ludziom poznawaliśmy świat i chłonęliśmy wszystkie jego tajemnice.

„Hej, jestem Chucky. Chcesz się pobawić”? Hm...lepiej się z Chuckym nie bawić. Bo on tylko z pozoru jest zwykłą lalką. Jego ruda czupryna, pyzata piegowata buzia, błękitne oczęta, malutkie uśmiechnięta usteczka, dżinsowe spodenki-ogrodniczki i sweterek w kolorowe paski - cała sympatyczna powierzchowność bohatera niniejszego artykułu jest wielce zwodnicza. Dlaczego? Bo to najsłynniejsza horrorowa lalka i jeden z najbardziej zabójczych bohaterów kina grozy. Lalka, która skrywa w swym skromnym ciałku duszę Charlesa Lee Raya, okrutnego seryjnego mordercy, zwanego Dusicielem znad Jeziora. Miała mu zapewnić jedynie tymczasowe schronienie, a ostatecznie stała się jego więzieniem i... ciałem. I to aż przez ...

Horror jest gatunkiem filmowym niemal tak starym, jak sama kinematografia, a groza jako taka pojawiała się we wszystkich dziedzinach sztuki od zarania dziejów. To, co przyciąga widza do kina grozy, to chęć doznania mocnych wrażeń, wrodzona człowiekowi ciekawość, chęć doświadczania okrucieństwa wobec innych istot. Tacy już jesteśmy – ekstremalne doznania zawsze będą w cenie. Wraz z rozwojem techniki kolejnym medium stały się komputery. Niniejszy tekst ma dowieść, że horror od zawsze towarzyszył miłośnikom gier komputerowych/wideo. I dalej jest jednym z najpopularniejszych gatunków tego rodzaju rozrywki.