Najnowsze sylwetki:

Rzadko ma się okazję pisać o artyście, który jest nie tylko legendą kina, ale w dodatku legendą wciąż niezmiernie żwawą i aktywną. Christopher Lee, mimo 86 lat na karku, nie zamierza bowiem przejść na emeryturę. Tylko w 2008 r. odbędzie się premiera aż sześciu filmów z jego udziałem (lub z udziałem jego charyzmatycznego głębokiego głosu, którego aktor chętnie użycza), a dwa kolejne filmy zapowiadane są na 2009 r.. Aż się nie chce wierzyć, że Christopher Lee debiutował w 1948 r. niewielką rólką w „Corridor of Mirrors” i że jego aktorski dorobek liczy sobie 262 pozycje. Ten wyczyn zapewnił mu honorowe ...

Urodziła się 13 maja 1907 r. w Londynie, w rodzinie artystycznej. Jej matka, Muriel Beaumont była aktorką, ojciec, sir Gerald du Maurier - aktorem i reżyserem teatralnym, a dziadek, George L.P. Busson du Maurier, Paryżanin z urodzenia, Londyńczyk z wyboru – pisarzem i rysownikiem. W tętniącym życiem londyńskim domu du Maurier'ów często gościli znani pisarze: Sir James Matthew Barrie i Edgar Wallace. Wszystko to sprawiło, że Daphne du Maurier od dzieciństwa nasiąkała miłością do literatury i sztuki. Edukację pobierała po-czątkowo prywatnie, w domu, później uczęszczała do szkół w Meudon i w Paryżu.

Ira Levin urodził się 27 sierpnia 1929 roku w miasteczku Bronx. Był jedynym synem Charlesa i Beatrice, ma siostrę Ellie. Kiedy miał 13 lat jego rodzina przeprowadziła się do jednej z dzielnic Manhattanu. Jego ojciec był importerem zabawek i odnosił wiele sukcesów w tym zakresie. Oczywiście chciał wdrożyć syna w biznes zabawkowy, lecz kroki Iry podążyły w zupełnie innym kierunku.

Jeśli filmy Hideo Nakaty można określić jako ascetyczne, sfilmowane nieco staroświecko i subtelnie straszące, to filmową twórczość Takashi Shimizu cechuje eksperymentatorski charakter, brutalność i groza wywoływana metodą szokową. Ale choć dzieli ich różnica wieku (Nakata jest jedenaście lat starszy) oraz sposób traktowania filmowego tworzywa, jedno ich łączy – obaj są symbolami „nowej fali” azjatyckiego horroru i najważniejszymi przedstawicielami J-Horroru.

Uważam, że każdy posiada jakiś talent. Choć wielu z nas próbuje temu zaprzeczyć, skrywa go czy marnotrawi, fakt pozostaje faktem i wypada się z takim pogodzić. Istnieje grono twórców, którzy swe powołanie odkryli dość wcześnie, jednak - z cierpliwością i wytrwałością godną największych mistrzów - długo czekali na chwilę, w której z mało wyrazistych larw przeistoczą się w przepiękne, bogato zdobione motyle. Równocześnie jednak nie siedzieli tylko i wyłącznie z założonymi rękoma, postanawiając pomóc swemu losowi - chociażby przez obserwowanie, pobieranie nauk i wyciąganie wniosków. W świecie filmu, okazją dla przyszłych wizjonerów bywa niekiedy funkcja pomocnika reżysera: jeśli tylko trafi ...